Η ΕΠΑΝΕΝΩΣΗ των Deep Purple το 1984 είναι από αυτές που δημιουργούν σάλο. Και το Perfect Strangers, που κυκλοφόρησε στις 29 Οκτωβρίου εκείνης της χρονιάς, ήταν η επιστροφή ενός από τα σημαντικότερα line-up στην ιστορία του hard rock, εννέα χρόνια μετά τη διάλυσή του...
Mπορεί να παρέμειναν κατά βάθος
οι... τέλειοι ξένοι μεταξύ τους,
αλλά ποτέ δεν έπαψαν να είναι Deep Purple
H περίφημη Mark II, δηλαδή η πιο εμβληματική σύνθεση του γκρουπ με τους Ian Gillan, Ritchie Blackmore, Jon Lord, Roger Glover και Ian Paice, είχε γράψει μερικές από τις πιο λαμπρές σελίδες του βρετανικού rock, με τα In Rock, Fireball, Machine Head και Who Do We Think We Are που είχαν καθορίσει σε μεγάλο βαθμό τον ήχο του hard rock στις αρχές της δεκαετίας του '70. Το Smoke on the Water, το Highway Star, το Child in Time και το Space Truckin' είχαν ήδη περάσει στην ιστορία, ενώ οι ζωντανές εμφανίσεις τους είχαν μετατρέψει το συγκρότημα σε ένα από τα πιο επιδραστικά και εκρηκτικά ονόματα της εποχής.
Μόνο που η πορεία αυτή δεν είχε εξελιχθεί χωρίς συγκρούσεις. Οι εντάσεις ανάμεσα στον Gillan και τον Blackmore, οι διαφορετικές μουσικές αντιλήψεις και οι προσωπικές αντιπαραθέσεις οδήγησαν στην αποχώρηση του σπουδαίου τραγουδιστή το 1973. Λίγο αργότερα, ο Glover ακολούθησε κι αυτός τον ίδιο δρόμο. Οι Deep Purple συνέχισαν με τον David Coverdale και τον Glenn Hughes, δημιουργώντας ένα διαφορετικό, εξαιρετικό κεφάλαιο με τα Burn και Stormbringer, αλλά η αποχώρηση του Blackmore το 1975 και η διάλυση του συγκροτήματος το 1976 έμοιαζαν να κλείνουν οριστικά τον κύκλο με το σπουδαίο Come Taste The Band και τη συμμετοχή του υπέροχου Tommy Bolin.
Η επανένωση του 1984, δεν ήταν μια αυτονόητη εξέλιξη. Είχαν προηγηθεί φήμες, συζητήσεις και αρκετές αποτυχημένες προσπάθειες. Ο καθένας μουσικός από τη μπάντα είχε ακολουθήσει τη δική του διαδρομή. Ο Blackmore είχε γνωρίσει τεράστια επιτυχία με τους Rainbow, ο Gillan είχε το προσωπικό σχήμα του και περάσει ακόμη και από τους Black Sabbath, ενώ ο Lord και ο Paice είχαν συνεχίσει να δραστηριοποιούνται σε διαφορετικά μουσικά σχήματα, όπως οι Whitesnake και ο Gary Moore. Ο Glover, από την πλευρά του, είχε αναπτύξει και μια σημαντική πορεία ως παραγωγός σε τεράστια άλμπουμ όπως τα Razamanaz, Loud n’ Proud των Nazareth, το Calling Card του Gallagher, το Sin After Sin των Judas Priest, των MSG, των Rainbow και πολλών άλλων.
Τον Απρίλιο του 1984, όμως, το αδύνατο έγινε πραγματικότητα. Οι πέντε μουσικοί συμφώνησαν να αφήσουν στην άκρη τις παλιές διαφορές και να επιστρέψουν ως Deep Purple. Στόχος ήταν ένας καινούργιος δίσκος, με καινούργια τραγούδια, που θα αποδείκνυε ότι η χημεία τους δεν είχε εξαφανιστεί μέσα στα χρόνια και πως θα είχαν λόγο ύπαρξης και στα 80’s.
Επιστροφή χωρίς να κοιτάζουν πίσω
Οι ηχογραφήσεις πραγματοποιήθηκαν από τον Ιούλιο έως τον Αύγουστο του 1984 στο Stowe του Βερμόντ, στις ΗΠΑ, με τη χρήση κινητού στούντιο. Ο Roger Glover ανέλαβε την παραγωγή μαζί με το συγκρότημα και το αποτέλεσμα ήταν ένα άλμπουμ που διατηρούσε τον χαρακτηριστικό ήχο των Deep Purple, αλλά δεν προσπαθούσε να αναπαραγάγει μηχανικά το παρελθόν. Η δεκαετία του '80 είχε φέρει διαφορετικές απαιτήσεις στην παραγωγή και στον ήχο του hard rock. Οι Purple δεν μπορούσαν ούτε ήθελαν να προσποιηθούν ότι βρίσκονταν ακόμη στο 1972 και τα κατάφεραν πραγματικά.
Το πρώτο χτύπημα έρχεται με το Knocking at Your Back Door. Ένα από τα πιο χαρακτηριστικά ανοίγματα στην ιστορία τους, με ένα εντυπωσιακό riff του Blackmore, τη βαριά και γεμάτη αυτοπεποίθηση φωνή του Gillan και το Hammond του Lord να δίνει την απαραίτητη διάσταση. Είναι η στιγμή που καταλαβαίνεις ότι το γκρουπ δεν χρειάζονταν ιδιαίτερη περίοδο προσαρμογής. Η μουσική επικοινωνία παρέμενε εκεί, σχεδόν αυτονόητη.
Το Under the Gun συνεχίζει με μεγαλύτερη ταχύτητα και επιθετικότητα, θυμίζοντας τις πιο σκληρές στιγμές της κλασικής περιόδου τους. Το Nobody's Home είναι πιο ατμοσφαιρικό, με τον Lord να αναλαμβάνει πρωταγωνιστικό ρόλο και την κιθάρα του Blackmore να λειτουργεί με τη γνωστή οικονομία και ακρίβεια. Ακολουθεί το Mean Streak, ένα τραγούδι που αποτυπώνει την πιο άμεση, σχεδόν ακατέργαστη πλευρά του συγκροτήματος.
Και ύστερα έρχεται το ομώνυμο κομμάτι. Το Perfect Strangers είναι η καρδιά του άλμπουμ και ίσως η πιο αναγνωρίσιμη μουσική... ανακοίνωση της επανένωσης. Με το χαρακτηριστικό, σχεδόν τελετουργικό riff του Blackmore, το επιβλητικό Hammond του Lord και μια σκοτεινή, μυστηριώδη ατμόσφαιρα, το τραγούδι αποκτά διαστάσεις πολύ μεγαλύτερες από εκείνες ενός συνηθισμένου hard rock ύμνου. Οι στίχοι του μιλούν για δύο ανθρώπους που συναντιούνται ξανά έπειτα από μια ολόκληρη ζωή, έχοντας αλλάξει, αλλά διατηρώντας μια παράξενη οικειότητα. Δύσκολα θα μπορούσε να βρεθεί καλύτερος συμβολισμός για πέντε μουσικούς που είχαν περάσει έντεκα χρόνια χωριστά.
Το A Gypsy's Kiss επαναφέρει την ένταση, με τον Blackmore να παραδίδει ένα ακόμη εξαιρετικό κιθαριστικό θέμα και τον Paice να αποδεικνύει γιατί παραμένει ένας από τους πιο αναγνωρίσιμους ντράμερ του είδους. Προσωπικά είναι το πιο αγαπημένο μου από το άλμπουμ. Στο Wasted Sunsets, οι ταχύτητες πέφτουν. Πρόκειται για μια από τις πιο όμορφες και συναισθηματικές στιγμές του δίσκου, όπου η κιθάρα του Blackmore αποκτά σχεδόν λυρική διάσταση και ο Gillan ερμηνεύει με μια φανερή, θαρρείς... αυτοσυγκράτηση. Το Hungry Daze κλείνει το άλμπουμ με τον απαραίτητο δυναμισμό, αφήνοντας την αίσθηση μιας μπάντας που έχει ακόμη πολλά να πει. Ενώ, αργότερα προστέθηκε και το υπέροχο Son of Alerik.
Επιφυλακτική υποδοχή
Το Perfect Strangers έφτασε στο Νο 5 των βρετανικών charts και στο Νο 17 του αμερικανικού Billboard 200, ενώ εξελίχθηκε σε μία από τις μεγαλύτερες εμπορικές επιτυχίες της δεύτερης περιόδου των Deep Purple. Βέβαια, η υποδοχή δεν ήταν εξαρχής τόσο ενθουσιώδης όσο θα περίμενε κανείς. Όπως θυμόταν χρόνια αργότερα ο Geoff Barton του Classic Rock, υπήρχε αρχικά μια επιφυλακτικότητα: η επανένωση ήταν ασφαλώς ένα τεράστιο γεγονός, αλλά το κοινό περίμενε να ακούσει τι είχαν πραγματικά να προσφέρουν οι πέντε μουσικοί και όχι απλώς να τους χειροκροτήσει επειδή ξαναβρέθηκαν μαζί. Ο δίσκος κέρδισε την εμπιστοσύνη του ακροατηρίου με τις επαναλαμβανόμενες ακροάσεις.
Η περιοδεία που ακολούθησε επιβεβαίωσε ότι οι Deep Purple δεν επέστρεψαν για να κάνουν μια σύντομη στάση στο παρελθόν. Το συγκρότημα ταξίδεψε σε ολόκληρο τον κόσμο, παίζοντας τόσο τα καινούργια τραγούδια όσο και τα κλασικά κομμάτια που είχαν δημιουργήσει τον μύθο του. Η εμφάνισή τους στο Knebworth, στις 22 Ιουνίου 1985, μπροστά σε περίπου 80.000 θεατές, αποτέλεσε μία από τις μεγάλες στιγμές της περιοδείας. Η βροχή και η λάσπη δεν εμπόδισαν το κοινό να υποδεχθεί τους πέντε μουσικούς σαν να μην είχε μεσολαβήσει ούτε μία ημέρα από την τελευταία τους κοινή εμφάνιση.
Η συνέχεια δεν ήταν, όμως, ανέφελη. Αν και το The House of Blue Light του 1987 μοιάζει με ένα... Perfect Strangers ΙΙ και είναι ένα σπουδαίο άλμπουμ, έφερε στο προσκήνιο παλιές εντάσεις. Οι προσωπικές διαφορές, με κυριότερη εκείνη ανάμεσα στον Gillan και τον Blackmore, επανήλθαν και το 1989 ο τραγουδιστής αποχώρησε ξανά από το συγκρότημα.
Το Perfect Strangers δεν είναι το καλύτερο άλμπουμ των Deep Purple. Αυτόν τον τίτλο μπορεί να τον διεκδικήσει το Machine Head, το In Rock ή ακόμη και το Burn ή το Purpendicular, ανάλογα με τις μουσικές προτιμήσεις του καθενός. Είναι, όμως, κάτι διαφορετικό: ένας δίσκος που απέδειξε ότι το συγκεκριμένο line up είχε μέσα του τεράστιο πλούτο και παρά τις διαφορές και τη νέα εποχή που είχε ξημερώσει, κυκλοφόρησε ένα φρέσκο υλικό με δύναμη και πανέμορφες συνθέσεις.
Οι Deep Purple μπορεί να παρέμειναν κατά βάθος οι... τέλειοι ξένοι μεταξύ τους, αλλά ποτέ δεν έπαψαν να είναι Deep Purple. Οι νεότεροι, πρέπει να δώσουν χρόνο στο Perfect Strangers και να το ανακαλύψουν. Και μόνο που το Rolling Stone το βαθμολόγησε με μόλις 2 στα 5 αστέρια, είναι από μόνο του ένας βασικός λόγος να το ακούσετε οπωσδήποτε. Can you remember, remember my name?
Η περιοδεία που ακολούθησε επιβεβαίωσε ότι οι Deep Purple δεν επέστρεψαν για να κάνουν μια σύντομη στάση στο παρελθόν. Το συγκρότημα ταξίδεψε σε ολόκληρο τον κόσμο, παίζοντας τόσο τα καινούργια τραγούδια όσο και τα κλασικά κομμάτια που είχαν δημιουργήσει τον μύθο του. Η εμφάνισή τους στο Knebworth, στις 22 Ιουνίου 1985, μπροστά σε περίπου 80.000 θεατές, αποτέλεσε μία από τις μεγάλες στιγμές της περιοδείας. Η βροχή και η λάσπη δεν εμπόδισαν το κοινό να υποδεχθεί τους πέντε μουσικούς σαν να μην είχε μεσολαβήσει ούτε μία ημέρα από την τελευταία τους κοινή εμφάνιση.
Η συνέχεια δεν ήταν, όμως, ανέφελη. Αν και το The House of Blue Light του 1987 μοιάζει με ένα... Perfect Strangers ΙΙ και είναι ένα σπουδαίο άλμπουμ, έφερε στο προσκήνιο παλιές εντάσεις. Οι προσωπικές διαφορές, με κυριότερη εκείνη ανάμεσα στον Gillan και τον Blackmore, επανήλθαν και το 1989 ο τραγουδιστής αποχώρησε ξανά από το συγκρότημα.
Το Perfect Strangers δεν είναι το καλύτερο άλμπουμ των Deep Purple. Αυτόν τον τίτλο μπορεί να τον διεκδικήσει το Machine Head, το In Rock ή ακόμη και το Burn ή το Purpendicular, ανάλογα με τις μουσικές προτιμήσεις του καθενός. Είναι, όμως, κάτι διαφορετικό: ένας δίσκος που απέδειξε ότι το συγκεκριμένο line up είχε μέσα του τεράστιο πλούτο και παρά τις διαφορές και τη νέα εποχή που είχε ξημερώσει, κυκλοφόρησε ένα φρέσκο υλικό με δύναμη και πανέμορφες συνθέσεις.
Οι Deep Purple μπορεί να παρέμειναν κατά βάθος οι... τέλειοι ξένοι μεταξύ τους, αλλά ποτέ δεν έπαψαν να είναι Deep Purple. Οι νεότεροι, πρέπει να δώσουν χρόνο στο Perfect Strangers και να το ανακαλύψουν. Και μόνο που το Rolling Stone το βαθμολόγησε με μόλις 2 στα 5 αστέρια, είναι από μόνο του ένας βασικός λόγος να το ακούσετε οπωσδήποτε. Can you remember, remember my name?
Τα κομμάτια:
1. Knocking at Your Back Door 7:09
2. Under the Gun 4:40
3. Nobody's Home 4:01
4. Mean Streak 4:26
5. Perfect Strangers 5:31
6. A Gypsy's Kiss 4:14
7. Wasted Sunsets 3:58
8. Hungry Daze 5:01
bonus track
10. Son of Alerik
Τhe SHADOW
