Απλά, κλασικοί Audrey Horne
Οι Audrey Horne -γι’ αυτούς που γνωρίζουν- δεν επιχειρούν να επανεφεύρουν το hard rock, ούτε να διεκδικήσουν κάποια θέση στην... πρωτοπορία. Κάνουν όμως κάτι δυσκολότερο: παίρνουν υλικά που έχουν χρησιμοποιηθεί αμέτρητες φορές τα τελευταία πενήντα χρόνια και τα μετατρέπουν ξανά σε τραγούδια που έχουν λόγο ύπαρξης. Και αυτό δεν είναι καθόλου αυτονόητο (διαβάστε ΕΔΩ παλαιότερη συνέντευξή τους στο SN).
Από το εναρκτήριο ομώνυμο κομμάτι γίνεται σαφές ότι οι Audrey Horne δεν επιστρέφουν απλώς στη γνώριμη συνταγή τους. Το Achilles έχει περισσότερο βάρος και δυναμική και μια ελαφρώς πιο σκοτεινή διάθεση. Τα βαριά riffs, οι διπλές κιθάρες και τα progressive περάσματα συνυπάρχουν με μια ατμόσφαιρα που παραπέμπει στους Led Zeppelin, χωρίς το συγκρότημα να χάνει την προσωπική του ταυτότητα. Το ομώνυμο κομμάτι, άλλωστε, δεν είναι απλώς ένα ακόμη hard-rock opener. Θεματικά καταπιάνεται με την πόλωση της σύγχρονης κοινωνίας και τη λογική του «εμείς απέναντι στους άλλους».
Από 'κει και πέρα, οι Νορβηγοί μάς υπενθυμίζουν τον λόγο που έγιναν τόσο αγαπητοί. Το In The Eye Of The Hurricane διαθέτει εκείνο το τεράστιο, σχεδόν arena-rock ρεφρέν που μοιάζει φτιαγμένο για να τραγουδιέται από εκατοντάδες ανθρώπους, ενώ το Vampires κατεβάζει ελαφρώς την ταχύτητα και επενδύει περισσότερο στο groove και στο attitude. Είναι χαρακτηριστικό της μπάντας ότι μπορεί να γράψει ένα riff που μοιάζει οικείο από την πρώτη ακρόαση και ταυτόχρονα να του δώσει αρκετή προσωπικότητα ώστε να μην ακούγεται σαν αναπαραγωγή του παρελθόντος.
Το πραγματικό διαμάντι, όμως, είναι το God Damn Beautiful. Με τον Espen Lien να παίρνει το μικρόφωνο, οι Audrey Horne κάνουν μια εντυπωσιακή στροφή προς το μελωδικό hard rock, με έντονο Thin Lizzy άρωμα, εξαιρετικές κιθαριστικές αρμονίες και ένα ρεφρέν που κολλάει αμέσως. Είναι ίσως η πιο αβίαστα απολαυστική στιγμή του δίσκου.
Το Pretty Little Lies λειτουργεί διαφορετικά. Η πιο μελαγχολική του διάθεση προσφέρει απαραίτητη ανάσα και αποκαλύπτει μια πιο ώριμη πλευρά του συγκροτήματος. Το Prodrome, μικρό και ατμοσφαιρικό (αλλά μάλλον χωρίς λόγο ύπαρξης) οδηγεί στο Insanity, όπου οι Audrey Horne ανεβάζουν ξανά τις στροφές. Εδώ η επιρροή των Iron Maiden είναι εμφανής: καλπάζοντες ρυθμοί, twin guitars και μια επική αφήγηση που συνομιλεί άμεσα με το Hallowed Be Thy Name και τον Toschie να δίνει τον χαρακτήρα που απαιτείται στο κομμάτι.
Το Hell Is Eternity βασίζεται σε ένα πιο επιθετικό riffing, αλλά είναι η μόνη στιγμή που η μπάντα δείχνει να επαναλαμβάνεται μέσα από ένα κομμάτι που μοιάζει να μπήκε στο άλμπουμ για να γεμίσει... χώρο. Το Six Feet In The Ground διαθέτει έντονο groove και το Running Through The Night επιστρέφει στις NWOBHM καταβολές, με ενέργεια που μοιάζει προορισμένη για τη σκηνή. Οι Audrey Horne ξέρουν πότε να πατήσουν το γκάζι και πότε να αφήσουν μια μελωδία να αναπνεύσει.
Στο μικρόφωνο, ο Toschie εξακολουθεί να αποτελεί το μεγάλο όπλο. Οπως προανέφερα, δεν διαθέτει απλώς μια καλή rock φωνή· διαθέτει χαρακτήρα. Η ερμηνεία του δίνει ταυτότητα ακόμη και στα πιο συμβατικά σημεία του υλικού, ενώ οι Ice Dale και Thomas Tofthagen δείχνουν ότι αποτελούν ένα από τα καλύτερα κιθαριστικά δίδυμα του σύγχρονου hard rock. Η παραγωγή, την ίδια στιγμή, κρατά το συγκρότημα ζωντανό και οργανικό, χωρίς να γυαλίζει υπερβολικά τον ήχο.
Το New Star Falling μπαίνει με Pink Floyd-ικό μπάσο και κλείνει τον κύκλο με έναν απροσδόκητα συναισθηματικό τρόπο. Η μελωδία, η μπάσα γραμμή και η πιο ατμοσφαιρική προσέγγιση αφήνουν τον δίσκο να τελειώσει με συναίσθημα αντί για ακόμη ένα ξέσπασμα.
Το μοναδικό ουσιαστικό ερώτημα που αφήνει το Achilles είναι αν μπορεί να σταθεί δίπλα στο Youngblood, το άλμπουμ που εξακολουθεί να αποτελεί σημείο αναφοράς για πολλούς ακροατές της μπάντας. Εδώ οι απόψεις δικαιολογημένα διχάζονται: ορισμένοι κριτικοί θεωρούν ότι το δεύτερο μισό δεν διατηρεί την ίδια ένταση, ενώ άλλοι βλέπουν μια από τις πιο ολοκληρωμένες δουλειές της καριέρας τους.
Η δική μου ένσταση είναι μικρότερη: το Achilles δεν χρειάζεται να είναι το νέο Youngblood για να θεωρηθεί επιτυχία. Είναι ένα άλμπουμ ώριμο χωρίς να είναι γερασμένο, νοσταλγικό χωρίς να γίνεται αναχρονιστικό και κλασικό χωρίς να ακούγεται μουσειακό. Ναι, σε πολλά σημεία μοιάζει σαν να είναι προϊόν πίεσης του συμβολαίου τους από τη Napalm («Παιδιά, το συμβόλαιο λέει ότι πρέπει να κυκλοφορήσετε άλμπουμ μέσα στο 2026»...)
Παρόλα αυτά, όμως -και όπως είπαμε και στην αρχή του κειμένου- οι Audrey Horne δεν προσπαθούν να μας πείσουν ότι ανακάλυψαν ξανά το rock. Μας θυμίζουν απλώς γιατί το αγαπήσαμε εξαρχής. Και σε μια εποχή όπου η πρωτοτυπία συχνά συγχέεται με την ανάγκη να ακούγεσαι διαφορετικός πάση θυσία, αυτό από μόνο του είναι μια μικρή νίκη.
Τα κομμάτια:
1. Achilles
2. In The Eye Of The Hurricane
3. Vampires
4. God Damn Beautiful
5. Pretty Little Lies
6. Prodrome
7. Insanity
8. Hell Is Eternity
9. Six Feet In The Ground
10. Running Through The Night
11. New Star Falling
Τotal: 44:15
Τhe SHADOW
Αξιολόγηση: 8/10
