ΣΤΑ ΤΕΛΗ της δεκαετίας του 1970, το Νέο Κύμα του Βρετανικού Heavy Metal (NWOBHM) βρισκόταν σε πλήρη άνθιση. Μπάντες όπως οι Iron Maiden και οι Saxon ξεπηδούσαν στο προσκήνιο, πρόσφεραν μελωδία και τεχνική, όμως για μια παρέα νεαρών από το Newcastle, αυτό δεν ήταν αρκετό. Ο Conrad Lant, εργαζόμενος τότε ως μηχανικός ήχου σε ένα μικρό στούντιο, εντάχθηκε στους Venom αρχικά ως κιθαρίστας και γρήγορα ανέλαβε το μπάσο και τα φωνητικά, υιοθετώντας το ψευδώνυμο Cronos...
«Θέλαμε να γίνουμε ο εφιάλτης
των γονιών σας»
Μαζί με τον Jeffrey «Mantas» Dunn στην κιθάρα και τον Anthony «Abaddon» Bray στα τύμπανα, σχημάτισαν την κλασική, αγία τριάδα των Venom. Η φιλοσοφία τους ήταν απλή αλλά ισοπεδωτική: ήθελαν να ακούγονται πιο γρήγοροι από τους Motörhead, πιο σκοτεινοί από τους Black Sabbath και πιο προκλητικοί από οποιοδήποτε punk συγκρότημα της εποχής. Ο Cronos πήρε το μπάσο, το παραμόρφωσε σε σημείο που ακουγόταν σαν χαλασμένη μηχανή εργοστασίου και με μια φωνή γεμάτη οργή και βραχνάδα, άρχισε να φτύνει στίχους για τον Εωσφόρο, την κόλαση και τον απόλυτο ηδονισμό.
Το 1981, οι Venom κυκλοφόρησαν το ντεμπούτο τους, το μνημειώδες «Welcome to Hell». Ενας δίσκος πρωτόγονος, κακοπαιγμένος με τα παραδοσιακά κριτήρια της εποχής, αλλά γεμάτος με μια πρωτόγνωρη, ωμή ενέργεια. Η μουσική βιομηχανία σοκαρίστηκε, όμως η underground σκηνή βρήκε το νέο της ευαγγέλιο.
Το πραγματικό πολιτισμικό σοκ, ωστόσο, ήρθε έναν χρόνο αργότερα, το 1982. Με την κυκλοφορία του δεύτερου άλμπουμ τους, με τον απλό αλλά απόλυτο τίτλο «Black Metal», ο Cronos και η παρέα του δεν κυκλοφόρησαν απλώς μουσική· βάφτισαν ένα ολόκληρο μουσικό υποείδος. Το εξώφυλλο με τον τράγο και η εναρκτήρια κραυγή του Cronos έγιναν το σήμα κατατεθέν μιας ολόκληρης κουλτούρας.
Ακολούθησε το conceptual «At War with Satan» το 1984 και το «Possessed» το 1985, εδραιώνοντας τη μπάντα ως την πιο... επικίνδυνη μουσική οντότητα στον πλανήτη. Ο Cronos ήταν ο απόλυτος frontman. Με το επιβλητικό του παράστημα, τα δερμάτινα, τις αλυσίδες και το προκλητικό του χιούμορ, κυριαρχούσε στη σκηνή, μετατρέποντας κάθε συναυλία σε μια σκοτεινή ιεροτελεστία.
Είναι αδύνατο να φανταστεί κανείς τη γέννηση του Βlack και Τhrash metal χωρίς τους Venom. Όταν οι νεαροί τότε Metallica, Slayer, Megadeth και Anthrax έκαναν τα πρώτα τους βήματα, έβλεπαν στον Cronos τον απόλυτο ήρωα. Οι Metallica και οι Slayer μάλιστα άνοιγαν τις περιοδείες των Venom στην Αμερική στις αρχές της δεκαετίας του '80, απορροφώντας σαν σφουγγάρια την επιθετικότητα και την αισθητική τους.
Παρά τις αλλαγές μελών, τη διάλυση πολλών line up και τις επανενώσεις που έζησε το συγκρότημα κατά τη διάρκεια των δεκαετιών, αλλά και τον διχασμό, ο Cronos παρέμεινε ο αμετανόητος θεματοφύλακας του ονόματος των Venom. Από το 2007 και μετά, κρατούσε σταθερά τα ηνία της μπάντας, κυκλοφορώντας αξιόλογους δίσκους όπως τα «Hell», «Fallen Angels» και «From the Very Depths», αποδεικνύοντας ότι η φλόγα μέσα του δεν είχε σβήσει ποτέ.
Δεν τον ένοιαζε ποτέ η εμπορική επιτυχία, οι χρυσοί δίσκοι ή η αποδοχή από το mainstream ραδιόφωνο. Ήταν περήφανος που παρέμενε «βρώμικος», underground και θορυβώδης. Όπως είχε πει και ο ίδιος: «Δεν θέλαμε να γίνουμε οι επόμενοι Led Zeppelin. Θέλαμε να γίνουμε ο εφιάλτης των γονιών σας».
Η είδηση του θανάτου του Cronos στα 63 του, προκάλεσε ένα τεράστιο κύμα συγκίνησης στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Σύσσωμος ο μεταλλικός κόσμος – από τον James Hetfield και τον Kerry King μέχρι τους οπαδούς της διπλανής πόρτας – απέτισαν φόρο τιμής στον «νονό» του ακραίου metal.
Ιδιαίτερα συγκινητικό ήταν το μήνυμα του γιου του, Nathan, ο οποίος έγραψε:
«Θέλω να ευχαριστήσω όλες τις Λεγεώνες για την υποστήριξη που δώσατε στον πατέρα μου όλα αυτά τα χρόνια. Ξέρω ότι σας εκτιμούσε όλους βαθύτατα. Παρέδωσε την ψυχή του στο rock 'n' roll και η μουσική του θα ζει για πάντα. Ο θρύλος του Cronos δεν θα πεθάνει ποτέ».
Η φράση «Lay down your soul to the gods rock 'n' roll», από το εμβληματικό κομμάτι «Black Metal», αποκτά πλέον έναν βαθιά μελαγχολικό αλλά και λυτρωτικό χαρακτήρα. Ο Conrad «Cronos» Lant έζησε όπως ήθελε: ελεύθερος, ακραίος, θορυβώδης και απόλυτα πιστός στον εαυτό του.
Το μπάσο του μπορεί να σώπασε για πάντα, όμως οι κραυγές του θα αντηχούν αιώνια μέσα από τα ηχεία κάθε σκοτεινού εφηβικού δωματίου, κάθε υπόγειου club και κάθε συναυλίας που τολμά να ξεπερνά τα όρια. Καλό ταξίδι, Cronos. Οι Λεγεώνες σου σε αποχαιρετούν με τα χέρια υψωμένα.
The SHADOW
