ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ: Εloy - The Vision, the Sword and the Pyre (part 2) [2020]

ENAN χρόνο μετά το The Vision, the Sword and the Pyre (part 1), οι Eloy επιστρέφουν και παρουσιάζουν τη συνέχειά του, το The Vision, the Sword and the Pyre (part 2). Μετά την απογοητευτική περσινή εικόνα του α' μέρους, και το β' μέρος είναι αναμενόμενα κακό για το μέγεθος του σπουδαίου αυτού γερμανικού γκρουπ, το οποίο έχει μετατραπεί, ουσιαστικά, σε προσωπικό σχήμα του Frank Bornemann...

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ: Eloy - The Vision, the Sword and the Pyre (part 1) [2017]

ΟΣΟΙ με γνωρίζουν, ξέρουν ότι δε σηκώνω κουβέντα για τους Eloy, ένα από τα γκρουπ τα οποία έχω... κορόνα στο κεφάλι μου. Πέραν της «αγίας τριάδας» της δισκογραφίας τους (Power And The Passion, Dawn και Ocean), πάντα έβρισκα πράγματα που με έκαναν να τους αγαπήσω ακόμη πιο πολύ στα περισσότερα άλλα άλμπουμ τους κι ας άλλαξαν τόσο πολύ με την πάροδο των ετών. Βρήκα μικρά καλούδια ακόμη και το προτελευταίο τους Visionary του 2009 (πως περνούν τα χρόνια...) Στα τέλη του 2017 κυκλοφόρησε το τελευταίο πόνημά τους με τίτλο The Vision, the Sword and the Pyre (part 1). Εδώ, οι αντοχές μου, εξαντλήθηκαν...

ΧΡΟΝΟΜΗΧΑΝΗ: Eloy - Power And The Passion [1975]

Γύρω στο 1990, έπαιζα μουσική -κατά διαστήματα- σε μία πολύ ζεστή και παρεΐστικη παμπ, τη Ρουά Ματ. Το μαγαζί είχε τα τραπεζάκια του, πίνακες ζωγραφικής στους τοίχους, με την πιο... ροκ ομήγυρη να κάθεται πάντα στο μπαρ, αναλύοντας συγκροτήματα και... εξιχνιάζοντας μυστήρια και σενάρια για ανάποδους στίχους κτλ. Εγώ, ανάμεσα από τα πικ απ και τον μίκτη, άκουγα με ενδιαφέρον τους πρεσβύτερους ροκάδες και συμμετείχα, αν κάποιο ακουστικό δεν έφραζε το αυτί μου. Κι όταν έφευγαν όλοι, ο ιδιοκτήτης και φιλαράκι, ο Κώστας, άραζε μπροστά στο τζάκι (ναι, είχε και απ' αυτό) λέγοντάς μου: «Βάλε όποιον δίσκο Eloy θες (τους είχε όλους ο μπαγάσας) κι έλα να τα πούμε». Κάπως έτσι, μπροστά στη φωτιά και με μπόλικη κουβέντα, «έμαθα» να αγαπώ τους Γερμανούς θεούς...