ΛΕΓΕΤΑΙ πως όλα τα καλά πράγματα κάποτε τελειώνουν· ωστόσο δεν μπορεί κανείς να μην παρατηρήσει τον μεγάλο αριθμό βετεράνων συγκροτημάτων και καλλιτεχνών, που εδώ και δεκαετίες έχουν πραγματοποιήσει «αποχαιρετιστήριες» περιοδείες πολύ πριν γεννηθεί η Gen Z, και παρ’ όλα αυτά συνεχίζουν ακόμα να βρίσκονται στον δρόμο ή στο στούντιο. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, υπάρχει μια αίσθηση ειλικρίνειας στη μοναδική περίπτωση των θρύλων του thrash metal από την Bay Area, Megadeth, και στην ανακοίνωση του ακούραστου ηγέτη τους Dave Mustaine ότι η συμμετοχή τους στο μεγάλο πείραμα του metal πλησιάζει στο τέλος της...
Megadeth χωρίς όρια εν έτει 2026
Και αυτό όχι απλώς επειδή ο ίδιος δεν έχει αφήσει να εννοηθεί ότι θα αποσυρθεί οριστικά πριν τα μέσα της έβδομης δεκαετίας της ζωής του — έχοντας μάλιστα νικήσει και μια σοβαρή μάχη με τον καρκίνο. Τον αγαπάς ή τον μισείς για τον ωμό τρόπο που επικοινωνεί, ο Mustaine δεν είναι από εκείνους που παραπλανούν το κοινό τους για λόγους marketing ή δημοσιότητας· αυτό που βλέπεις και ακούς είναι ακριβώς αυτό που παίρνεις. Έτσι, το 17ο —και υποτιθέμενα τελευταίο— στούντιο άλμπουμ των Megadeth, που φέρει μάλιστα το όνομα του συγκροτήματος, έρχεται με ελάχιστες εκπλήξεις, αλλά χωρίς να χαρίζεται σε τίποτα.
Για να ξεκινήσουμε από τα προφανή, ο Dave δεν απέτυχε ποτέ στο να εντοπίζει το κατάλληλο ταλέντο, ώστε να μεγιστοποιεί τις δυνατότητες των Megadeth, παρά τις αμέτρητες αλλαγές στα line up. Η πρόσφατη αποχώρηση του Βραζιλιάνου βιρτουόζου κιθαρίστα Kiko Loureiro αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα. Τη θέση του τεχνικού «αντίβαρου» του Mustaine στην κιθάρα αναλαμβάνει ο Φινλανδός κιθαρίστας και μέλος των Wintersun, Teemu Mäntysaari, ο οποίος ενσωματώνει άψογα την τεχνική του στο old school thrash metal ύφος, πλάι στο στιβαρό παίξιμο του μπασίστα James LoMenzo (που αντικαθιστά για άλλη μια φορά τον Dave Ellefson, όπως και στα τέλη των 2000s) και τον κορυφαίο ντράμερ Dirk Verbeuren.
Για να ξεκινήσουμε από τα προφανή, ο Dave δεν απέτυχε ποτέ στο να εντοπίζει το κατάλληλο ταλέντο, ώστε να μεγιστοποιεί τις δυνατότητες των Megadeth, παρά τις αμέτρητες αλλαγές στα line up. Η πρόσφατη αποχώρηση του Βραζιλιάνου βιρτουόζου κιθαρίστα Kiko Loureiro αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα. Τη θέση του τεχνικού «αντίβαρου» του Mustaine στην κιθάρα αναλαμβάνει ο Φινλανδός κιθαρίστας και μέλος των Wintersun, Teemu Mäntysaari, ο οποίος ενσωματώνει άψογα την τεχνική του στο old school thrash metal ύφος, πλάι στο στιβαρό παίξιμο του μπασίστα James LoMenzo (που αντικαθιστά για άλλη μια φορά τον Dave Ellefson, όπως και στα τέλη των 2000s) και τον κορυφαίο ντράμερ Dirk Verbeuren.
Συχνά πλέκει ευφυή σόλο που θυμίζουν τη μεγαλοπρέπεια της πρώιμης εποχής του Marty Friedman στους Megadeth, αλλά και πινελιές από τους πιο πρόσφατους δεξιοτέχνες Chris Broderick και τον ίδιο τον Loureiro. Το μεταλλικό αυτό τάγμα υπό τις διαταγές του Dave αποδίδει έναν ήχο που αναπολεί συχνά τις ένδοξες μέρες του thrash των ’80s, αλλά ταυτόχρονα αγγίζει τη πιο δουλεμένη και ώριμη περίοδο της εμπορικής ακμής των Megadeth στις αρχές και τα μέσα των ’90s.
Είτε τα κομμάτια κινούνται σε φρενήρεις, επιθετικούς ρυθμούς είτε σε πιο μεσαίου τέμπο μονοπάτια, αυτό το ομώνυμο «ηχητικό βιβλίο» των 11 κεφαλαίων είναι γεμάτο περίτεχνες λεπτομέρειες σχεδόν σε κάθε του στιγμή. Από τα singles που προηγήθηκαν και έχτισαν τον ενθουσιασμό, ξεχωρίζουν το χαοτικό Tipping Point και το καταιγιστικό throwback στα πρώτα χρόνια του thrash, Let There Be Shred.
Είτε τα κομμάτια κινούνται σε φρενήρεις, επιθετικούς ρυθμούς είτε σε πιο μεσαίου τέμπο μονοπάτια, αυτό το ομώνυμο «ηχητικό βιβλίο» των 11 κεφαλαίων είναι γεμάτο περίτεχνες λεπτομέρειες σχεδόν σε κάθε του στιγμή. Από τα singles που προηγήθηκαν και έχτισαν τον ενθουσιασμό, ξεχωρίζουν το χαοτικό Tipping Point και το καταιγιστικό throwback στα πρώτα χρόνια του thrash, Let There Be Shred.
Και τα δύο ξεχειλίζουν από ενέργεια και διανθίζονται με εντυπωσιακά σόλο του Teemu σχεδόν παντού όπου δεν υπάρχουν φωνητικά. Παρ’ όλα αυτά, το γρήγορο, punk-άτο I Don’t Care με την πιο τεχνική προσέγγιση μόνο αδιάφορο δεν είναι, ακόμα κι αν οι στίχοι του γίνονται κάπως επαναλαμβανόμενοι.
Το πακέτο των teaser κομματιών συμπληρώνει το πιο rock, μεσαίου τέμπο Puppet Parade, ένας ύμνος δυσαρέσκειας που γέρνει προς τη mid-90s πλευρά των Megadeth, συνδυάζοντας το βαρύ πάτημα του Youthanasia με μελωδίες και riffs που θυμίζουν Cryptic Writings επιτυχίες όπως τα Almost Honest και Secret Place.
Η ροή του άλμπουμ μοιάζει με μια νοσταλγική τραμπάλα ανάμεσα σε εκρηκτικά thrash ξεσπάσματα, ανθεκτικά heavy κομμάτια και επιστροφές στο mosh pit για δεύτερο και τρίτο γύρο, με τις κορυφαίες στιγμές να διαδέχονται η μία την άλλη.
Παρότι είναι από τα πιο αργά κομμάτια, το Hey God! συγκαταλέγεται και στα πιο βαριά, αντλώντας ξανά από τον δυσαρμονικό, rock χαρακτήρα των μέσων των ’90s και από riffs που θα φανούν επικίνδυνα γνώριμα στους φίλους του εμβληματικού Symphony Of Destruction.
Αντίστοιχα, το τραχύ και στιβαρό I Am War συνδυάζει το βάρος των αρχών των ’90s με μελωδικά hooks των μέσων προς τέλη της δεκαετίας, με εξαιρετικό αποτέλεσμα. Η μελαγχολική αφήγηση The Last Note παρουσιάζει σαφείς παραλληλισμούς με το A Tout Le Monde, περιλαμβάνοντας στοιχειωτικά ακουστικά περάσματα, αν και κινείται κυρίως σε πιο ανεβασμένο mid-tempo με σαφώς βαρύτερη διάθεση (τι μαγεία κομμάτι).
Ωστόσο, όταν όλα ειπωθούν, οι Megadeth λάμπουν πραγματικά όταν το γκάζι είναι στο τέρμα και τα στρατιωτικού ύφους thrash θηρία Made To Kill και Obey The Call, είναι φτιαγμένα ακριβώς γι’ αυτόν τον λόγο.
Για ένα συγκρότημα που έχει δηλώσει πως το τέλος της διαδρομής είναι πια ορατό, ο Mustaine και η παρέα του επιλέγουν ξεκάθαρα να φύγουν με πάταγο. Η συνολική ποιότητα του άλμπουμ αντικατοπτρίζει τη σταθερά υψηλή φόρμα των πρόσφατων The Sick… The Dying… And The Dead! και Dystopia, αλλά και του Endgame στα τέλη των 2000s, ίσως κι ένα κλικ πιο πάνω.
Για ένα συγκρότημα που έχει δηλώσει πως το τέλος της διαδρομής είναι πια ορατό, ο Mustaine και η παρέα του επιλέγουν ξεκάθαρα να φύγουν με πάταγο. Η συνολική ποιότητα του άλμπουμ αντικατοπτρίζει τη σταθερά υψηλή φόρμα των πρόσφατων The Sick… The Dying… And The Dead! και Dystopia, αλλά και του Endgame στα τέλη των 2000s, ίσως κι ένα κλικ πιο πάνω.
Η φωνή του Dave δείχνει λίγο περισσότερη δύναμη σε σχέση με την τελευταία δεκαετία, όμως το πραγματικό βάρος πέφτει στη σύνθεση και την εκτέλεση — στοιχεία που αναδεικνύουν τόσο τη συμβολή των Teemu, James και Dirk όσο και τη δημιουργική οξυδέρκεια του ίδιου του Mustaine.
Αυτό υπογραμμίζεται και από την ιδιαίτερη διασκευή του Ride The Lightning, ενός από τα σημαντικότερα τραγούδια που συνέγραψε ο Dave για τους Metallica, παρουσιασμένο με πιο «στεγνή» παραγωγή και ελάχιστες αλλαγές, αποδεικνύοντας γιατί η συμβολή του στην άνοδο και εξέλιξη του thrash metal είναι εξίσου καθοριστική με οποιουδήποτε άλλου από τους Big Four.
Είναι μια γλυκόπικρη παρηγοριά για όσους γνώρισαν πρόσφατα αυτό το αυθεντικό metal όνομα, αλλά αν αυτό είναι όντως το τέλος, δύσκολα θα μπορούσε να υπάρξει καλύτερος αποχαιρετισμός.
Οι Megadeth, σε αντίθεση με τους Μetallica, από τα μέσα των 90's μέχρι σήμερα, έχουν παρουσιάσει μια αξιοθαύμαστη σταθερότητα και ποιοτικές δουλειές, σφραγίζοντας αυτό το δεύτερο «μισό» της πορείας τους με ακόμη ένα σπουδαίο άλμπουμ, αντάξιο της ιστορίας τους και της εποχής που βγαίνει.
Οσο και αν μας ξενερώνει η εμμονή του Dave με τους Μetallica, ο κοκκινομάλλης τύπος από την Καλιφόρνια, μας δείχνει μουσικά γιατί ήταν, είναι και θα παραμείνει ένα τοτέμ του thrash.
Tα κομμάτια:
1. Tipping Point 4:29
2. I Don't Care 3:10
3. Hey, God?! 3:29
4. Let There Be Shred 3:58
5. Puppet Parade 4:41
6. Another Bad Day 3:37
7. Made to Kill 4:01
8. Obey the Call 4:20
9. I Am War 3:46
10. The Last Note 5:31
Total length: 41:02
Bonus track
11. Ride the Lightning (Metallica cover)
The SHADOW
Αξιολόγηση:: 8,5/10
