Παρασκευή, 29 Αυγούστου 2014

ΧΡΟΝΟΜΗΧΑΝΗ: Iron Maiden - Τhe Number Of The Beast [1982] part I


Πριν από 32 χρόνια κυκλοφόρησε το μνημειώδες και τόσο παρεξηγημένο The Number Of The Beast των Iron Maiden. Σήμερα, λοιπόν, θα επιχειρήσω μία αναδρομή στο μακρινό 1982, όπου κάπου στην Αγγλία, ένα γκρουπ ετοιμαζόταν για μια νέα αρχή, με ένα 26χρονο, τότε, νέο, ονόματι Steve Harris, να επωμίζεται τον κύριο συνθετικό όγκο της νέας προσπάθειας και να αναλαμβάνει το ρίσκο της επιλογής του νέου τραγουδιστή...




Κάπου στην Ελλάδα «ευδοκιμούσε» και αναπτυσσόταν ταχύτατα το ανθρώπινο είδος «Ηοmo Pasokus», το οποίο αφού έφαγε ότι υπήρχε όρθιο, μας ήπιε και το αίμα. Οσο μας είχε αφήσει η Δεξιά, φυσικά. Η Αριστερά εβρισκόμενη στην πιο κρίσιμη ευθεία της μεταπολίτευσης, αντί να πατήσει γκάζι, έστριψε το τιμόνι... αριστερά και γκρεμίστηκε. Δε γίνεται η Αριστερά να πηγαίνει ποτέ ευθεία. Τι μ' έπιασε θα αναρωτιέστε; Απλά... διαολίστικα!

Κρίσιμες εποχές τότε για την Ελλάδα, κρίσιμες και για τους Iron Maiden, με τη διαφορά πως οι δεύτεροι πρόκοψαν, ενώ η αγαπητή μας χώρα πήγε κατά διαόλου. Tο The Number Of The Beast, λοιπόν, ήταν αναμφισβήτητα το πιο κομβικό σημείο του γκρουπ. Οπως προανάφερα, είχε ήδη αποκτήσει πολλούς οπαδούς και αναγνώριση, την ώρα που ο Di Anno έπαιρνε το δρόμο για το σπίτι του, με αφορμή ένα live στην Κοπεγχάγη το 1981.

Ηταν μονίμως «κόκκαλο» και η επιθετική συμπεριφορά του σε συνδυασμό με τον αποσυντονισμό που του έφερναν οι καταχρήσεις, είχαν φτάσει στα όριά τους τους πάντες. Για καλή τύχη όλων μας, στο δρόμο του γκρουπ η μοίρα φέρνει τον Bruce Dickinson, τραγουδιστή των Samson, μέχρι εκείνο το σημείο. Δοκιμάζεται σε πέντε live στην Ιταλία και περνάει με... άριστα (τότε ένα γκρουπ για να τεστάρει ένα νέο μέλος, έπαιζε μακριά από τον πυρήνα των οπαδών του. Αγνωστο πράγμα το Ιντερνετ τότε βλέπετε...) Το νέο άλμπουμ των Maiden είχε βρει το κομμάτι του παζλ που του έλειπε (δοκιμάστηκε και ο Terry Wilson Slesser των Beckett, αλλά απορρίφθηκε). Μεγάλα ερωτηματικά ήταν πλέον, η αποδοχή του Dickinson από τον κόσμο και το δέσιμό του με το γκρουπ και τις συνθέσεις. Το συγκρότημα έπρεπε για πρώτη φορά να συνθέσει κομμάτια από το μηδέν, αφού στα δύο πρώτα άλμπουμ, Iron Maiden και Killers, το μεγαλύτερο μέρος του υλικού, προϋπήρχε.

Tο οπισθόφυλλο του άλμπουμ στο βινύλιο.
Ηarris, Smith και Dickinson πέφτουν με τα μούτρα στη δουλειά (το όνομα του Dickinson δεν αναγράφεται στα credits, εξαιτίας νομικών περιορισμών της εταιρίας GEM, η οποία διαχειριζόταν τους Samson). 

Η κεντρική ιδέα του The Number Of The Beast, συλλαμβάνεται: ο κεντρικός χαρακτήρας του κάθε κομματιού, αντιμάχεται μία εξουσιαστική δύναμη. Πάνω σ' αυτή στήνεται, λοιπόν, όλο το σκηνικό του άλμπουμ, καθώς και του εξωφύλλου. Οι Maiden μετά από αυτό, δεν θα ήταν ποτέ ένα απλό γκρουπ. Οι Maiden με το The Number Of The Beast, οριοθετούν το Heavy Metal, πιάνουν το «μωρό» των Black Sabbath και το κάνουν έναν μεγάλο θεό, απογειώνουν τη συνθετική αντίληψη της συγκεκριμένης μουσικής και χαράσσουν την πορεία που ακολουθεί το metal μέχρι σήμερα, 32 χρόνια μετά. Ο Dickinson καθιερώνει «σχολή» στα φωνητικά, με τον Martin Birch να αποκαλύπτει σε συνέντευξή του ότι ο Bruce υπέφερε από ημικρανίες κατά τη διάρκεια των ηχογραφήσεων, λόγω της υπερπροσπάθειας που κατέβαλε για να αποδώσει σωστά τις υψηλές νότες.

Η εποχή εκείνη, δύσκολη. Το συντηρητικό αμερικανικό κοινό και τα ΜΜΕ υποδέχονται το The Number Of The Beast με απέχθεια, λόγω του εξωφύλλου και των στίχων του ομώνυμου τραγουδιού. Ομως, τόσο το άλμπουμ, όσο και οι Maiden αντέχουν. Η αποδοχή θα γίνει καθολική, σαρωτική, με τα singles να χτυπάνε κόκκινο και τις πωλήσεις να εκτοξεύονται στα ύψη, μέχρι και σήμερα. Oσο για τα κομμάτια; Θα τα δούμε αναλυτικά στο δεύτερο μέρος του αφιερώματος, για να καταδείξουμε όχι μόνο πόσο μπροστά ήταν οι Iron Maiden για την εποχή τους, αλλά και πόσο ανεγκέφαλοι ήταν και είναι όλοι όσοι τους κατηγόρησαν για σατανισμό και για παρόμοιες μπούρδες.

Γι' αυτό το λόγο από το Piece Of Mind κι έπειτα (μέχρι και το Seventh Son Of A Seventh Son), ο Εddie εμφανίζεται με τον εγκέφαλό του αφαιρεμένο. Στο εσώφυλλο του συγκεκριμένου άλμπουμ υπάρχει μία φράση από την Αποκάλυψη, στην οποία ο Harris έχει αλλάξει τη λέξη «πόνος» (pain) σε «μυαλό» (brain), ειρωνευόμενος όλους τους επικριτές τους: «Και ο Θεός θα σκουπίσει όλα τα δάκρυα από τα μάτια τους: Και δεν θα υπάρχει άλλος θάνατος, ούτε θλίψη, ούτε κλάμα, ούτε θα υπάρχει άλλο ΜΥΑΛΟ (αντί για «άλλος ΠΟΝΟΣ»): Γιατί τα προηγούμενα πράγματα έχουν πεθάνει» ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ (13:1).
Επίσης, τα μέλη του γκρουπ, εικονίζονται σε μία μεγάλη φωτογραφία, να κάθονται σε ένα τραπέζι με κυρίως πιάτο, έναν ανθρώπινο εγκέφαλο, εικόνα που συναντάμε στις ετικέτες του LP και του CD.
Εις το επανιδείν.
(Δείτε ΕΔΩ το β' μέρος)

THE SHADOW





Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...